l
width="475" height="400">
.:Friday, October 14, 2005:.
::
Dadaïsme.

Dadatekst.

For the dutch. Dada.The art of the anti-art.
Deliberate irrationality, the rejection of the prevailing standards in art, disillusionment, cynicism, nonsense, chance and randomness . All in Dubble Dutch.

Sfeer
Camera
Blijkt
Gebouw
Mogelijkheden.

Het blijkt dat door de sfeer van het gebouw de camera meer mogelijkheden krijgt. De sfeer van het gebouw is altijd afhankelijk van licht en complexiteit van voorwerpen, voorwerpen die op de camera worden vastgelegd en via het diafragma langs de deur van droomland binnen komen.
Het gebouw klopt niet meer met de werkeljikheid, het is een kunstwerk maar alleen als je de vrijheid heb om je visie of fantasie te verbeelden.
Het is kunst als je vanzelf voelt dat het erotische namelijk altijd lelijk moet zijn, het estetische goddelijk en de dood mooi. Het gevoel van slapeloosheid heeft dan weer een quasi moderne sfeer die cirkelt door de hersens en zweet iedere beeld uit, als een liedje, ergens in het voorbijgaan gehoord. Als een mogelijkheid, als een beeld van een filmnoir, gemaakt met een camera waar je zo van ieder aspect van de werkelijkheid kan houden en er tegelijkertijd zo volledig afstand kan nemen.
Dit zijn dan de tegenstellingen tussen de fantasie en de werkelijkheid, de ecthe en onechte. De relatie tussen foto en zichtbare werkelijkheid, een directe, fysisch bepaalde, projectie van de zichtbare wereld, de wereld van Plato in het gebouw der filosofieën en mogelijkheden. De sfeer van een mechanisch proces gegeven door je donkerste libido en gekregen door je diepzinnige gedachten die aan de duivel zijn verkocht.
Iets als de inferioriteit van de realistische fotografie in vergelijking met de expressieve schilderkunst die werkt als een reflexcamera op ons netvlies en geeft op die manier, blijkbaar een cocktail van mogelijkheden waar de citroen van de tequila sunrise en de wodka van een Bloody Mary samen de groene olijven van een daydream martini vormen. Waar "Shaken, not stirred" in beweging komt op de maten van Louis Armstrong's "Potato Head Blues" en verwijnt in een korenveld van Van Gogh of een surrealistische nachtmerrie van Dalí.
Hier, waar het begrip "vals" alleen gebruikt kan worden als het begrip "origineel" is geïntroduceerd, krijgt de camera blijkbaar meer mogelijkheden om, door de sfeer van het gebouw de werkelijkheid van dromen als een caotische nachtmerrie op papier vast te leggen.

Now Playing: -.
::

.:Lo wrote this at: 1:35 AM:.
...